Eξω οι φασίστες από τα Πετράλωνα και όλες τις γειτονιές

Aντιφασιστική συγκέντρωση

Αντιφασιστική συγκέντρωση και διαδήλωση οργανώνουνε την Πέμπτη 10 Ιούλη στις 7 μμ. στο σταθμό του ΗΣΑΠ Πετραλώνων κάτοικοι και συλλογικότητες της περιοχής.

Η διαδήλωση είναι η απάντηση της γειτονιάς στη δολοφονική επίθεση 20 φασιστών της Χρυσής Αυγής στο στέκι Αντίπνοια στα Κάτω Πετράλωνα. Η επίθεση έγινε το απόγευμα της Δευτέρας 30 Ιούνη. Οι φασίστες, αφού εισέβαλαν στο στέκι χαιρετώντας φασιστικά και δηλώνοντας ότι είναι μέλη της Χρυσής Αυγής, χτύπησαν με μαχαίρια δύο από τα τέσσερα άτομα που βρίσκονταν μέσα στο στέκι. Οι τραυματισμοί ήταν στα πόδια και στο κεφάλι και από τη μεγάλη αιμορραγία μπήκε σε κίνδυνο η ζωή του ενός από τους δυο τραυματίες. Στη συνέχεια οι φασίστες κινήθηκαν προς το Κεραμεικό χτυπώντας τα γραφεία του πολιτιστικού συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος», ενός συλλόγου που πρωτοστατεί στις κινητοποιήσεις για τη διάσωση του Ελαιώνα.

Η επίθεση αυτή έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την επίθεση ενάντια σε σπίτια μεταναστών από το Πακιστάν στο Ρέντη και στο Αιγάλεω. Στόχος είναι σε μια σειρά από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας να σπείρουν τον τρόμο σε μετανάστες και αγωνιστές. Το δρόμο γι αυτές τις επιθέσεις τον ανοίγει η κυβέρνηση της ΝΔ με τη ρατσιστική και φιλοπόλεμη πολιτική της. Με την πολιτική της να βαφτίζει μειοψηφίες όσους αντιστέκονται με απεργίες, καταλήψεις και κινηματικούς όρους στις επιθέσεις της, είτε πρόκειται για λιμενεργάτες, φοιτητές ή κινήματα πόλης.

Η απάντηση σ’αυτές τις επιθέσεις θα πρέπει να είναι μαζική και ενωτική. Προς αυτή τη κατεύθυνση κινήθηκε η ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α., καλώντας όλες τις συλλογικότητες της περιοχής να συντονίσουμε μαζί με την Αντίπνοια την απάντησή μας. Καρπός αυτής της προσπάθειας είναι η απόφαση για διαδήλωση την Πέμπτη 10/7.

Ήδη κυκλοφορούμε προκήρυξη στη γειτονιά και οργανώσαμε εξόρμηση στο σταθμό των Πετραλώνων, ενώ οι πυρήνες του ΣΕΚ στην περιοχή οργανώνουν την Τετάρτη 9/7 συζήτηση στην Πλατεία Μερκούρη για το πώς παλεύουμε το φασισμό.

Γιάννης Μαραβελάκης

Kάτω τα χέρια απ’ τους παιδικούς σταθμούς

Με την συνέχιση των κινητοποιήσεων από το σωματείο εργαζόμενων στην ΔΕΚΚΟΙΠΗΑ (δημοτική επιχείρηση βρεφονηπιακών σταθμών του δήμου Ηρακλείου Αττικής) ήρθε στο φως της δημοσιότητας το σχέδιο των υπουργείων Υγείας, Απασχόλησης και Οικονομικών για τις ιδιωτικές και δημόσιες δομές φροντίδας παιδιών προσχολικής ηλικίας.

Με δεδομένη την παύση της χρηματοδότησης από το κοινοτικό πλαίσιο (ΕΣΠΑ) των δομών φροντίδας και φύλαξης παιδιών από την αρχή του επόμενου χρόνου, επιχειρείται η χρηματοδότησή τους μέσω «των τελικών δικαιούχων» (των οικογενειών) με έναν άμεσο διπλό στόχο: την ενίσχυση των ιδιωτικών παιδικών σταθμών και την μείωση της κρατικής ενίσχυσης προς τους δήμους. Με βάση την "αρχή της διατήρησης του ανταγωνισμού" η χρηματοδότηση είναι υποχρεωτικό να περιλαμβάνει και τους ιδιωτικούς σταθμούς. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας επιλογής του σταθμού από την οικογένεια που θα λαμβάνει το περίφημο κουπόνι, ενώ για τις θέσεις που κάθε δήμος θα έχει στο πρόγραμμα του θα εισπράττει συμφωνηθέν αντίτιμο.

Με βάση αυτό θα δίνεται η δυνατότητα στην κυβέρνηση όχι μόνο να μην αυξάνει τις κρατικές δαπάνες αλλά και να τις μειώνει. Η Ε.Ε. έχει εκφράσει την αντίθεσή της να επιχορηγεί δομές πρόνοιας, θεωρώντας ότι το ζήτημα αυτό αποτελεί αντικείμενο της εθνικής πολιτικής κάθε χώρας. Είναι προφανές ότι από αυτή την επιλογή του τρόπου χρηματοδότησης χαμένοι είναι οι γονείς (εκτίναξη των τροφείων σε δυσθεώρητα ύψη) ενώ κερδισμένοι είναι το κράτος, οι δήμοι και κυρίως οι ιδιωτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί που θα κερδίσουν από αυτή την ιδιαίτερη συνδιαλλαγή μέσω κουπονιών.

Eισόδημα

Eνας τυπικός ιδιωτικός παιδικός σταθμός έχει τροφεία της τάξης των 400 ευρώ. Ενώ μέχρι τώρα ήταν δύσκολο να προσελκύσει πελάτες-οικογένειες με εισόδημα μικρότερο των 27.000 ευρώ (που είναι το όριο συμμετοχής στο πρόγραμμα) τώρα μπορεί να χρηματοδοτηθεί έμμεσα μέχρι και με 3.000 ευρώ (αν του έχουν εγκριθεί θέσεις στο πρόγραμμα). Για την σχολική χρονιά που περιλαμβάνει 12 μήνες θα χρειαστούν άλλα 1.800ευρώ. Έτσι τα μηνιαία τροφεία για την οικογένεια διαμορφώνονται σε 150 ευρώ. Με αυτό τον τρόπο οι ιδιωτικοί θα εμφανίζονται με πολύ χαμηλά τροφεία (σε σχέση με αυτά που είχαν), ενώ ταυτόχρονα το ποσοστό κέρδους τους θα εκτιναχθεί.

Ενώ το λογικό είναι ότι τροφεία σε δημοτικούς σταθμούς δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καθώς για τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι δήμοι ο καθένας μας πληρώνει μέσω της φορολογίας και των δημοτικών τελών, η βασική λειτουργία των τροφείων είναι η εμπέδωση της αντίληψης ότι η χρήση δικαιωμάτων συνεπάγεται οικονομικό κόστος που θα πρέπει να καταβάλεις. Με το νέο σχέδιο όπου η «αγορά» των υπηρεσιών φύλαξης παιδιών πρακτικά απελευθερώνεται, οι διοικήσεις των δήμων αποδεχόμενες την πρόκληση της «αγοράς» (όπως στο Ηράκλειο Αττικής) θα εκτινάξουν και αυτές τα τροφεία όπως έχει γίνει σε οποιοδήποτε αγαθό που η «αγορά» του απελευθερώθηκε.

Το πρόγραμμα αυτό δεν θα συνεχίζεται επ’΄άπειρο. Είναι βέβαιο ότι με το τέλος του ΕΣΠΑ θα σταματήσει κάθε χρηματοδότηση και το σύστημα της πρόνοιας σε παιδιά προσχολικής ηλικίας θα στηρίζεται μόνο στην κρατική ενίσχυση και στα τροφεία. Με το κράτος να συμμετέχει όλο και λιγότερο, τους επιχειρηματικούς δήμους να αυξάνουν τα τροφεία όλο και περισσότερο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι θα επικρατήσει από το 2014 και μετά.

Γι' αυτό χρειάζεται να υποστηρίξουμε τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους δήμους (και κυρίως στην ΔΕΚΚΟΙΠΗΑ) απαιτώντας: δημοτικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά χωρίς τροφεία, να μην χάσει κανένας εργαζόμενος την δουλειά του.

Γιώργος Ράγκος

Eνα “λεξικό” για την Aριστερά και το εργατικό κίνημα

Διαβάζοντας κανείς βιβλία που αφορούν την ιστορία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς στην Ελλάδα από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι τις μέρες μας, συναντά ιστορικά γεγονότα, ονόματα αγωνιστών, πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, εντύπων, πολιτικών και ιδεολογικών όρων κλπ που συχνά παρατίθενται χωρίς σχολιασμό, είναι άγνωστα και δυσκολεύουν, ιδιαίτερα τους νέους αγωνιστές που θέλουν να μάθουν για το παρελθόν του κινήματος.

Το βιβλίο του Γιώργου Αλεξάτου «Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος» που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Γειτονιές του Κόσμου, επιχειρεί να βοηθήσει στο ξεπέρασμα τέτοιων δυσκολιών. Ο Αλεξάτος, μέλος της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. από το ξεκίνημά της, είναι στρατευμένος στην επαναστατική αριστερά από την εποχή της Μεταπολίτευσης, με οργανωμένη πρακτική συμμετοχή στους αγώνες και συγγραφέας ήδη τριών βιβλίων με θέμα την ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Στο «Ιστορικό Λεξικό» γίνεται μια προσπάθεια, ομολογουμένως με τεράστιο εύρος, να καταγραφούν με την μορφή λημμάτων σε αλφαβητική σειρά όλες οι οργανώσεις της Αριστεράς, τα έντυπά τους, τα σημαντικότερα στελέχη τους, οι βασικές ιδεολογικο-πολιτικές κατευθύνσεις, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα γεγονότα-σταθμοί κλπ. Ιδιαίτερο κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον έχουν τα λήμματα που αναφέρονται στη Μεταπολίτευση, όχι βέβαια γιατί η ιστορία του εργατικού κινήματος τις προηγούμενες δεκαετίες είναι λιγότερο σημαντική, αλλά γιατί αποτελεί την πιο πρόσφατη επιθετική έκρηξη του εργατικού κινήματος που ταυτίστηκε με την επανεμφάνιση των επαναστατικών ιδεών και οργανώσεων σε μαζική κλίμακα.

Είναι προφανές ότι το βιβλίο του Αλεξάτου δεν διαβάζεται εύκολα «μια κι έξω», αφού, όπως παρατηρεί κι ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο «είναι συγκέντρωση και καταγραφή στοιχείων με τρόπο ώστε να διευκολύνεται η μελέτη τους καθώς βρίσκονται διάσπαρτα στη βιβλιογραφία». Είναι, όμως, πολύ χρήσιμο σαν πηγή στην οποία μπορεί να ανατρέξει κάθε παλιός ή νέος αγωνιστής για να θυμηθεί ή να γνωρίσει περισσότερο ή λιγότερο καθοριστικές για το εργατικό και αριστερό κίνημα πληροφορίες.

Με δεδομένη την ευρύτητα και την πρωτοτυπία του εγχειρήματος, είναι φυσιολογικό πολλές από τις αναφορές να είναι επηρεασμένες από τις προσωπικές διαδρομές του συγγραφέα μέσα στο χώρο της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς. Τα αναπόφευκτα λάθη είναι ελάχιστα και κύρια αφορούν χρονολογίες και πρόσωπα. Πιο σημαντική ίσως παρατήρηση είναι ότι υπάρχει ένας υπερτονισμός σε λεπτομέρειες που αφορούν τον εσωτερικό «χώρο» των οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και των πρωτοβουλιών τους, ενώ π.χ. την ίδια στιγμή απουσιάζει σαν λήμμα η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο που κατά γενική ομολογία έχει παίξει τον καθοριστικό ρόλο στο αντιπολεμικό κίνημα από το 2003 και μετά.

Οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν αναιρούν την χρησιμότητα του «Λεξικού». Εξάλλου, όπως παρατηρεί και ο ίδιος ο συγγραφέας «αποτελεί την πρώτη μορφή μιας δουλειάς που πρόκειται να συνεχιστεί. Υπάρχει επίγνωση των κενών και παραλείψεων που μπορεί να αδικούν πρόσωπα και κινήσεις. Σε μια επόμενη μελλοντική έκδοση θα μπορέσουν να αξιοποιηθούν σχόλια και παρατηρήσεις και να προστεθούν πληροφορίες και στοιχεία που ίσως αγνοήθηκαν».

Κώστας Πίττας

επιστροφή | περιεχόμενα | home