BIBΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ
KYKΛOΦOPOYN
AΠO TO MAPΞIΣTIKO
BIBΛIOΠΩΛEIO
Οι αφίσες του
Μάη
Το
Μαρξιστικό
Βιβλιοπωλείο
ξεκινάει το
αφιέρωμά του
στα 40 χρόνια από
το Μάη του '68. Τις
επόμενες μέρες
κυκλοφορεί ένα
λεύκωμα με 40
αφίσες που
σχεδιάστηκαν
και τυπώθηκαν
εκείνες τις
μέρες από τους
φοιτητές και
τους
εργαζόμενους
στην
καταλειμμένη
Σχολή Καλών
Τεχνών του
Παρισιού.
Κολλήθηκαν σε
δρόμους,
καταλειμμένα
εργοστάσια,
γραφεία,
μαγαζιά,
πανεπιστήμια,
σχολεία. Εγιναν
το σύμβολο
μιας
επαναστατικής
έκρηξης που συγκλόνισε
την καρδιά της
Ευρώπης το 1968 και
τα χρόνια που
ακολούθησαν.
Είναι οι
αφίσες του Μάη.
Μέσα
στην εκρηκτική
ατμόσφαιρα των
διαδηλώσεων
και της
μεγαλύτερης
γενικής
απεργίας στην
ιστορία του
εργατικού
κινήματος οι
φοιτητές της
Σχολής Kαλών
Τεχνών
μετέτρεψαν την
κατάληψή τους
σε ένα Λαϊκό
Εργαστήρι - το Atellier
Populaire. Εκεί σχεδιάστηκαν
πάνω από 350
αφίσες για τις
ανάγκες του
κινήματος. Η
αναπαραγωγή
τους έγινε με
τη μέθοδο της
μεταξοτυπίας
σε ένα τιράζ
που ξεπερνούσε
τα 200.000 αντίτυπα.
Την
απόφαση πήρε η
κοινή γενική
συνέλευση
φοιτητών και
εργαζόμενων
στη σχολή, που
διακήρυξε:
"Παλεύουμε
ενάντια στο
ταξικό
πανεπιστήμιο.
Ενάντια στο
σύστημα
ταξικής
επιλογής...
Αναγνωρίζουμε
ότι δεν
μπορούμε να
νικήσουμε σε
αυτόν τον
αγώνα μόνοι
μας. Δεν
τρέφουμε
αυταπάτες πως
σαν φοιτητές
μπορούμε να
δημιουργήσουμε
αυτόνομες
σχολές
ανεξάρτητες
από το αστικό
εκπαιδευτικό
σύστημα. Γι'
αυτό θέλουμε
να συνδέσουμε
οργανικά την
πάλη ενάντια
στο ταξικό
πανεπιστήμιο με
την πάλη όλων
των εργατών
ενάντια στην
καπιταλιστική
εκμετάλλευση...
Επιλέγουμε,
λοιπόν, το
πεδίο των
εργατικών απεργιών
και των
καταλήψεων σαν
το πεδίο του
δικού μας
συλλογικού
αγώνα ενάντια
στην
εξατομικοποιημένη
αστική
καλλιτεχνική
δημιουργία.
Αυτός είναι ο
στόχος του
Λαϊκού
Εργαστήριου.
Οι αφίσες μας δεν
είναι αξιοθέατα
για
καλλιτεχνικές
εκθέσεις, αλλά
για τους
δρόμους, για τα
εργοστάσια,
για τα
σχολεία..."
Η νέα
έκδοση του
Μαρξιστικού
Βιβλιοπωλείου
αποτελεί μια
επιλογή από
αυτές τις
αφίσες. Η επιλογή
ήταν πολύ
δύσκολη - οι
αφίσες είναι
όλες καταπληκτικές
- και έγινε
προσπάθεια να
είναι
αντιπροσωπευτικές
τόσο στο
περιεχόμενο,
όσο και στη
μορφή τους.
Υπάρχουν
αφίσες που
καλούν σε
συμπαράσταση
πολλών και διαφορετικών
απεργιών και
στα
καταλειμμένα
εργοστάσια.
Αλλες, που
καταγγέλουν
την ταξική
φύση του
εκπαιδευτικού
συστήματος,
την
λογοκρισία,
τον φασισμό
και τον ρατσισμό,
την καταστολή
της αστυνομίας
και την καταπίεση
της νεολαίας.
Αφίσες ενάντια
στον καπιταλισμό
και ενάντια
στους
συμβιβασμούς
και τον ρεφορμισμό.
Πολλές από
αυτές έγιναν
σύμβολα
αντικαπιταλιστικής
και
επαναστατικής
πάλης και
άντεξαν μέχρι
τις μέρες μας -
όπως το σφυρί
που συνθλίβει
"το κεφάλαιο"
πάνω στο αμόνι
ή το σκίτσο
"ρεφορμισμός =
χλωροφόρμιο".
Οι
περισσότερες
δεν είχαν την
ίδια τύχη και αυτό
κάνει ακόμα
πιο σημαντική
την έκδοση
αυτού του
λευκώματος.
Γιατί σήμερα,
σαράντα χρόνια
μετά, όλες τους είναι
πιο επίκαιρες
παρά ποτέ,
καθώς ο
πλανήτης συγκλονίζεται
ξανά από τις
απεργίες και
τις διαδηλώσεις
ενάντια στις
νεοφιλελεύθερες
επιθέσεις των
κυβερνήσεων,
τον πόλεμο, τις
ιμπεριαλιστικές
επεμβάσεις, τον
ρατσισμό, την
καταστροφή του
περιβάλλοντος.
Τις
αφίσες του Atelier Populaire
συνοδεύουν και
τέσσερις
χαρακτηριστικές
φωτογραφίες
(σε μέγεθος
αφίσας) από τις
καταλήψεις σε
εργοστάσια και
σχολές τον Μάη
του 68. Είναι μια
πρώτη
συνεισφορά του
Μαρξιστικού
Βιβλιοπωλείου
στα
σαραντάχρονα
της προηγούμενης
επαναστατικής
έκρηξης και
συνάμα μια
πηγή έμπνευσης
για τους νέους
"Μάηδες" που
έχουμε μπροστά
μας.
Κώστας
Πίττας
Tο τέλος των
Bαλκανίων
Το
2008 εξελίσσονται
ταυτόχρονα τα
παζάρια σε όλα
τα μέτωπα των
Βαλκανίων και
η ελληνική
κυβέρνηση
φιλοδοξεί να
παίξει
επιθετικά ρόλο
σε όλα
αξιοποιώντας
τις πλάτες του
ΝΑΤΟ και της
Ευρωπαϊκής
Ενωσης. Η Αριστερά
στην Ελλάδα
έχει καθήκον
να αποκαλύψει
και να
αντισταθεί σε
όλη αυτήν την
επιθετικότητα,
γιατί η
εργατική τάξη
δεν έχει
συμφέρον ούτε
από την ένταση,
ούτε από την
αύξηση των
εξοπλισμών,
ούτε από τον
πόλεμο, ούτε
από την
κερδοσκοπία
των ελλήνων
καπιταλιστών.
Το
βιβλίο του
Γιώργου
Δελαστίκ, “Το
τέλος των Βαλκανίων”
που μόλις
κυκλοφόρησε
από τις
εκδόσεις Λιβάνη
κινείται
δυστυχώς στην
αντίθετη
κατεύθυνση. Ο
Δελαστίκ είναι
εκδότης της
εφημερίδας
ΠΡΙΝ και στέλεχος
του Νέου
Αριστερού
Ρεύματος (ΝΑΡ).
Το βιβλίο όμως,
αντί να είναι
γραμμένο από
τη σκοπιά της
ριζοσπαστικής
αριστεράς,
είναι γραμμένο
από τη σκοπιά
των “ελληνικών
συμφερόντων”.
Ετσι, όχι μόνο
δε βοηθάει την αριστερά
να
προσανατολιστεί
απέναντι στον
ελληνικό
σοβινισμό,
αλλά δίνει
συμβουλές στην
κυβέρνηση για
το πώς μπορεί
να είναι πιο
αποτελεσματική
στις
εξορμήσεις της
στα Βαλκάνια.
Προτείνει επιθετική
στάση απέναντι
στη Δημοκρατία
της
Μακεδονίας,
καμιά αναγνώριση
ούτε καν
σύνθετης
ονομασίας. Το
ίδιο απέναντι
στην Τουρκία
με επέκταση
της
υφαλοκρηπίδας στα
Απέναντι
στις
διεκδικήσεις
της “δικής μας”
άρχουσας τάξης
η μόνη ταξική
πολιτική είναι
η πολιτική του
διεθνισμού. Η
πολιτική που
ενώνει τους
εργάτες πάνω
από τους
ανταγωνισμούς
των καπιταλιστών.
Οι υποχωρήσεις
σε
“πατριωτισμούς”
σαν του Δελαστίκ
καταλήγουν
όπλα στη
φαρέτρα του
Καραμανλή και
της Μπακογιάννη,
τα οποία θα
στρέψουν
ενάντια στους
εργατικούς
αγώνες όταν θα
προσπαθήσουν
να προκαλέσουν
κλίμα “εθνικής
ομοψυχίας”.
N.Λ.
επιστροφή | περιεχόμενα
| home