O Mήτσος Kωστόπουλος γράφει για το νέο βιβλίο του Mαρξιστικού Bιβλιοπωλείου

Πολύ καλός βαθμός…

Είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο. Είναι ακόμα ένα χρήσιμο βοήθημα, όχι μόνο για τον ερευνητή αλλά και για τον κάθε συνδικαλιστή. Είναι μια αντικειμενική έρευνα.

Αβίαστα καταλήγει ο αναγνώστης σ΄ αυτό το συμπέρασμα διαβάζοντας το βιβλίο του Θανάση Καμπαγιάννη “Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα 1918-1926”.

Είναι ενδιαφέρον, γιατί ο συγγραφέας εστιάζει την έρευνά του σε μια περίοδο που η εργατική τάξη από τάξη καθ’ εαυτή επιχειρεί να γνωρίσει, οργανωμένα, τον εαυτό της. Μια προσπάθεια με πολλές οδύνες και συχνά με πανάκριβο τίμημα! Επιπλέον, όπως αποδείχνεται με νέα στοιχεία που παραθέτει ο Θ.Κ, αυτή η προσπάθεια της εργατικής τάξης, όχι μόνο δεν αφήνει αδιάφορη την αστική τάξη αλλά, έγκαιρα η τελευταία, διαβλέπει τι μπορεί να σημαίνει για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά της ένα ενιαίο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, το οποίο αναγνωρίζει και αποδέχεται την αρχή της πάλης των τάξεων και επομένως θα είναι “έξω από κάθε αστική επιρροή”. Αυτό δηλαδή που αποφασίστηκε από το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας τον Οκτώβρη του 1918 από τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπροσώπων αλλά, δυστυχώς, δεν θα ισχύσει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις γραμμές του συνδικαλιστικού της κινήματος, αφού οι ωμές πολιτικές διώξεις, οι δικαστικές και κάθε είδους επεμβάσεις, συχνότατα αργυρώνητοι συνδικαλιστές, αλλοίωναν, βίαζαν την αρχική απόφαση, θέληση.

Είναι χρήσιμο, γιατί ο κάθε νέος συνδικαλιστής αποκτά ακόμα ένα σημαντικό βοήθημα για τις “ρίζες” του, τόσο απαραίτητο, εξάλλου, στις μέρες μας όπου οι αντίπαλες και αντιμαχόμενες καθημερινά τάξεις μεταβάλλονται, από τους ανιστόρητους οπαδούς τους “τέλους της ιστορίας”, σε “κοινωνικούς εταίρους” και ο ανορθολογισμός βαφτίζεται “εναρμόνιση με τα νέα δεδομένα…”. Είναι άλλο ζήτημα και αντικείμενο άλλης έρευνας η μελέτη και ανάλυση των αλλαγών που συντελέστηκαν στις 9 δεκαετίες από την ίδρυση της ΓΣΕΕ ως τα σήμερα στις γραμμές της εργατικής τάξης, στη σύνθεσή της, στη μόρφωσή της, στη συνείδησή της ώστε να διαπιστώσει κανείς αν μειώνεται ή ισχυροποιείται ο ρόλος της στις κοινωνικές εξελίξεις, ώστε να απαντηθούν και οι θεωρίες των απολογητών του συστήματος. Αυτές οι θεωρίες που με το συγκυριακό ιδεολογικό πλεονέκτημα στις μέρες μας ισχυρίζονται ότι με την αλλαγή ταυτοτήτων ειδίκευσης και εξειδίκευσης αλλάζει συνολικά και η ταυτότητα, ο χαρακτήρας της εργατικής τάξης ιστορικά. Χωρίς, βέβαια, να κάνουν τον κόπο να μας πουν ποιος διαθέτει το πακέτο των μετοχών στα βασικά μέσα παραγωγής.

Είναι αντικειμενικό, γιατί ο συγγραφέας τόσο με την αναζήτηση των πηγών αλλά πολύ περισσότερο με τα σχόλια στο βιβλίο καταφέρνει να αποφύγει τη σειρήνα του υποκειμενισμού. Αυτό δεν είναι εύκολο ζήτημα για όποιον ασχολείται με την ιστορία, ή με θέματα που σχετίζονται μ’ αυτή, ιδιαίτερα μάλιστα για κοντινές χρονολογικά περιόδους και για γεγονότα όπου η ιστορική έρευνα πρέπει να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες –ακόμα- πολιτικών και συνδικαλιστικών σκοπιμοτήτων. Ίσως αυτό να ήταν και το πιο δύσκολο ζήτημα το οποίο αντιμετώπισε ο Θ.Κ, αλλά με πολύ καλό βαθμό το “πέρασε”. Αυτός ο βαθμός ας τον συνοδεύει στα επόμενα βήματά του που ελπίζουμε να συνεχιστούν.

Αθήνα Νοέμβρης 2007.

Μήτσος Κωστόπουλος, πρώην γ.γ της ΓΣΕΕ.

BIBΛIO

Mνήμη Aντίστασης

Τη Δευτέρα, 26 Νοέμβρη 2007, στις 7 το απόγευμα, στο Θέατρο ΑΛΦΑ, Πατησίων 37, θα παρουσιαστεί, με ελεύθερη είσοδο, το τελευταίο βιβλίο του αλησμόνητου Μεσσήνιου, ιστορικού, συγγραφέα Θεόδωρου Μιχ.Τσερπέ, «Το Άγιο Χαϊδάρι», με επιμέλεια, εισαγωγή και σχόλια του Στέφανου Ληναίου.

Είναι το προσωπικό του, χειρόγραφο, ημερολόγιο που περιγράφει όλα τα γεγονότα που έζησε στα χρόνια της κατοχής και ιδιαίτερα στο μαρτυρικό Χαϊδάρι. Ταυτόχρονα, το βιβλίο αυτό περιέχει αμέτρητα, άγνωστα, σπάνια, στοιχεία, ντοκουμέντα, έγγραφα, γεγονότα, στατιστικές και ονόματα εκτελεσθέντων και φυλακισμένων στη μαύρη τετραετία της πατρίδας μας.

Αυτό το κιτρινισμένο, χειρόγραφο, ημερολόγιο , το παρέδωσε, λίγα χρόνια πριν φύγει από τη ζωή, στον ανιψιό του Στέφανο Ληναίο και ο οποίος, έπειτα από μια πολύχρονη προσπάθεια και με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και των εκδόσεων «ΔΙΟΓΕΝΗΣ» του Πέτρου Κουλουφάκου, μας το παραδίδει σήμερα, ως ένα, ολοκληρωμένο βιβλίο-ντοκουμέντο.

Την παρουσίαση οργανώνει ο Σύλλογος της Μεσσήνης (Νησί) «ΠΑΜΙΣΟΣ» (της ιδιαίτερης πατρίδας του συγγραφέα και του επιμελητή) και οι εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ».

Θα προλογίσει ο Μανώλης Γλέζος και θα αναλύσουν τα περιεχόμενα του βιβλίου οι συμπατριώτες του συγγραφέα, Βασίλης Κρεμμυδάς, Ιστορικός-Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Ιστορικός, Ομότιμος Δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Πρωτοβουλία για Aλσος στην Δραπετσώνα

Η Πρωτοβουλία Αγώνα για τη δημιουργία Ενιαίου Αλσους στην ευρύτερη περιοχή των Λιπασμάτων Δραπετσώνας καλεί σε ένα Διήμερο Ανοιχτών Εκδηλώσεων ενάντια στην «ανάπλαση». Το πρόγραμμα του διημέρου περιλαμβάνει την πρώτη μέρα προβολή ντοκιμαντέρ για την περιοχή των Λιπασμάτων, ενημέρωση για το θέμα και ανοιχτή συζήτηση με τους κατοίκους και τη δεύτερη μέρα θα γίνει ενημέρωση από πρωτοβουλίες κατοίκων από διάφορες γειτονιές της Αθήνας.

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση για τους δημόσιους χώρους. Οι εκδηλώσεις γίνονται το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Νοεμβρίου, στις 6μμ στον κινηματογράφο REX στη Δραπετσώνα.

«Για δεκαετίες το εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, αποτελούσε σοβαρή εστία μόλυνσης του περιβάλλοντος και επιβάρυνσης της υγείας των κατοίκων, όχι μόνο της Δραπετσώνας, αλλά και των γύρω περιοχών. Σήμερα, με αγαστή συνεργασία κρατικών επιτελείων, μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων και δημοτικών παραγόντων, το έγκλημα συνεχίζεται με νέα μορφή. Σχέδια για εφοπλιστικό κέντρο, εμπορευματικές χρήσεις, πολυτελείς κατοικίες, μαρίνες ελιμενισμού πολυτελών θαλαμηγών, μεγάλες εκτάσεις απαγορευμένης εισόδου, περιορισμός της πρόσβασης στη θάλασσα, κάμερες παρακολούθησης…», αναφέρει το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αγώνα.

ΘΕΑΤΡΟ

«Eνας στους Δέκα»

Oι μετανάστες δεύτερης γενιάς είναι εδώ

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, στην Ελλάδα ζουν 1.150.000 μετανάστες (νόμιμοι, παράνομοι, με κάρτα ομογενή), δηλαδή το 10,3% του συνολικού πληθυσμού. Οι εκτιμήσεις του ΟΗΕ δείχνουν ότι το 2015 το ποσοστό αυτό θα φτάσει το 20%.

Μια παράσταση που μιλάει για μετανάστες δεν είναι σήμερα κάτι φοβερά πρωτότυπο. Το «Ένας στους δέκα» όμως, που παρουσιάζεται φέτος στο Δώμα του Θεάτρου Νέου Κόσμου δεν είναι ένα έργο για τους μετανάστες, αλλά μια παράσταση από μετανάστες δεύτερης γενιάς που υποδύονται τον εαυτό τους, έτσι μας δίνουν τη δική τους οπτική για τους ίδιους και για την ελληνική κοινωνία, κομμάτι της οποίας (θεωρητικά) αποτελούν εδώ και κάποια χρόνια.

Ο Κρις από τη Βουλγαρία, ο Ένκε από την Αλβανία, ο Νταβίντ από τη Γεωργία, όπως και ο σκηνοθέτης τους, ο Λαέρτης Βασιλείου, είναι μετανάστες δεύτερης γενιάς, σπούδασαν και ζουν στην Ελλάδα εδώ και αρκετά χρόνια. Στην πραγματικότητα μας παρουσιάζουν στιγμιότυπα από την καθημερινή τους ζωή: Το να δουλεύεις στην οικοδομή, την καθαριότητα ή στον τουρισμό –ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές-, να πουλάς μπλουζάκια στο δρόμο, να είσαι η μοναδική κατηγορία επιβατών στις δημόσιες συγκοινωνίες πριν τις 6 το πρωί, να ζεις γκετοποιημένος στην Κυψέλη, τη Μιχαήλ Βόδα, την Ομόνοια, να είσαι ο συνήθης ύποπτος για τις αστυνομικές επιχειρήσεις βαρβαρότητας. Από μόνο του αυτό είναι 100% αυθεντικό αλλά δεν διεκδικεί μεγάλη πρωτοτυπία. Το στοιχείο που κάνει την παράσταση ξεχωριστή είναι η παρουσίαση των περιστατικών σε μια αλληλουχία όχι χρονική ή νοηματική, αλλά σε συνάρτηση με το τι σκέφτονται οι πρωταγωνιστές τους, τι επιθυμούν και φαντάζονται. Τότε ανακαλύπτει κανείς όχι μόνο τα θύματα του ρατσισμού και της παγκοσμιοποίησης, αλλά ανθρώπους που ψάχνονται, ερωτεύονται, παίζουν μουσική, χορεύουν, διεκδικούν να γίνουν αποδεκτοί, τοποθετούνται συνειδητά στα πράγματα με οργή αλλά και με χιούμορ και αυτοσαρκασμό πολλές φορές.

Live your myth in Greece

Όλο το στήσιμο προβάλλει μια βαθειά αντίφαση, που συμβολικά παρουσιάζεται σε τρία δίφατσα πλακάτ που κρατούν οι πρωταγωνιστές, ένα ο καθένας τους. Από τη μιά πλευρά η διαφήμιση του ΕΟΤ με ελληνικά νησιά, θάλασσες, ηλιοβασιλέματα και το σλόγκαν «Live your myth in Greece», από την άλλη: Η βίζα, η πράσινη κάρτα, το δελτίο ταυτότητας ομογενούς, τα οποία οι ήρωες παρουσιάζουν στο κοινό με στωικότητα και ατσάλινη ειρωνία: «...Κάντε την προσευχή σας και πηγαίνετε στο τμήμα αλλοδαπών της περιοχής σας. Όλα αυτά εύκολα και γρήγορα, στη μοναδική τιμή των 6.000 ευρώ. Μην αργείτε. Σε λίγο η κάρτα σας λήγει».

Η αντίθεση είναι πολύ πεζή και πραγματική, από τη μια η πρόσβαση σε μια κοινωνία πιο αναπτυγμένη, με δυνατότητες για σπουδές, για καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία, για κοινωνικότητα, από την άλλη τα τείχη που ορθώνει η Ευρώπη – φρούριο στους επίδοξους πολίτες της από το πρώην ανατολικό μπλοκ, που τους αναγκάζει να λούζονται ό,τι νάναι για να κρατάνε την επαφή με το όνειρο. Η Ελλάδα είναι για τους περισσότερους βαλκανικούς λαούς το «αμερικανικό όνειρο» του 21ου αιώνα. Δεν τους αφήνει ανεπηρρέαστους: «Κάνω τα πάντα με 50 ευρώ. Δεν είμαι αδερφή. Το κάνω για τα χρήματα. Μια μέρα θα φύγω από δω». Εντυπωσιάζει σε ποιό απίστευτο βαθμό οι πρωταγωνιστές εκθέτουν τους εαυτούς τους, καθώς αφηγούνται παραβατικές ιστορίες σεξουαλικότητας με φυσικότητα, χωρίς σεμνοτυφία ή αίσθημα ντροπής. Ακόμη τα τραγούδια που ακούγονται δεν έχουν να κάνουν με βαλκανικά φολκλόρ αλλά με Στέρεο Νόβα, Χατζιδάκη, χολυγουντιανά σάουντρακ, αυτά περίπου ακούνε οι μετανάστες σήμερα.

Το άλλο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η ματιά για την πατρίδα που άφησαν πίσω. Αντιπροσωπεύεται από δύο δεδομένα: Την οικογένεια – γονείς που προσεγγίζεται με τρυφερότητα και τα κόκκινα σύμβολα των κρατικοκαπιταλιστικών καθεστώτων που παρουσιάζονται με τελείως απομυθοποιημένο τρόπο.

Για τους πρωταγωνιστές πρόκειται για μια πικρή ανάμνηση επίσημων παρελάσεων, όπου άνθρωποι παρέλαυναν πίσω από μια κόκκινη σημαία με «4 άντρες με μούσια» υπό τον ήχο της Διεθνούς, όπως ακριβώς παρελαύνουν σήμερα στο Σύνταγμα την 25η Μαρτίου με τη γαλανόλευκη. Πιθανόν να σοκάρει ο παραλληλισμός «Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν & Διεθνής» με «Γαλανόλευκη και Σολωμό» όμως είναι πέρα για πέρα αληθινός, έτσι αισθάνονται οι άνθρωποι τα καθεστώτα που κατάρρευσαν στο πρώην ανατολικό μπλοκ.

Συνολικά μια παράσταση που συγκινεί για την αμεσότητα και τη φρεσκάδα, μάλλον απευθύνεται πιο πολύ σε ελληνικό κοινό και πετυχαίνει να μας δόσει μια εκ βαθέων, ειλικρινή και πολύ πολιτική εικόνα για τον «έναν στους δέκα» που ενώ ζει ανάμεσά μας, στην πραγματικότητα τόσο λίγα γνωρίζουμε.

Δήμητρα Κυρίλλου

INFO: ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΥΣ 7 ΚΑΙ ΘΑΡΥΠΟΥ (σταθμός ΦΙΞ). Τηλ. 210 9112900 Τιμή εισιτηρίου 22 ευρώ

επιστροφή | περιεχόμενα | home