Σκάνδαλο
στο Στρατό - Βρέθηκε
η λύση!
Μείωση
απαλλαγών για
να συμβάλει η
Ελλάδα στον πόλεμο
“κατά της
τρομοκρατίας”
Γράφει η
Μαρία Τσώλη
Παραπήρε
φόρα η
κυβέρνηση στο
χειρισμό του
θέματος για
τις παράνομες
απαλλαγές
στράτευσης και
ακολουθώντας
τους
κεκτημένους
ρυθμούς που επιβάλλει
το παιχνίδι «πετάω
πίσω το μπαλάκι
των ευθυνών
που μου
πετάνε»
δεν προλαβαίνει
να διακρίνει
ούτε τους
δικούς της.
Έτσι οι
εκατέρωθεν
βολές δεν
περιορίζονται
ανάμεσα σε
κυβέρνηση και
αντιπολίτευση
- η κάθε μια αξιώνει
για τον εαυτό
της ότι δεν ευθύνεται
για το
σκάνδαλο καθώς
εκτυλίχθηκε
στους χρόνους
που
κυβερνούσαν οι
άλλοι - αλλά εκτοξεύονται
και μεταξύ
στελεχών της
κυβέρνησης και
συγκεκριμένα
από τον νυν
υπουργό
του Υπουργείου
Άμυνας
Ευάγγελο
Μειμαράκη, στον
προκάτοχο του Σπήλιο
Σπηλιωτόπουλου
σχετικά με την
επιλογή του
αντισυνταγματάρχη
– ποντικού Κων.
Χαρίση ως
υπευθύνου του
β’ γραφείου
στην
στρατολογία
στο Ρουφ ο
οποίος και
κατηγορείται
για
υπεξαιρέσεις
εγγράφων της
στρατολογίας
που
εξυπηρετούσαν
τη δράση του
κυκλώματος.
«Στόχος της προσπάθειάς
μας δεν είναι η
δίωξη, αλλά το
μήνυμα ότι η
κατάταξή τους
να υπηρετήσουν
είναι βασική
υποχρέωση του
κάθε Έλληνα
πολίτη»
διακηρύσσεται
από τους
υπευθύνους
Τύπου του
Υπουργείου
Άμυνας και γελάει
με την
ανακοίνωση
αυτή ο κάθε
πικραμένος, στρατευμένος
ή μη.
Αλλά τα
επικοινωνιακά
παιχνίδια προς
επίρριψη και
αποφυγή
ευθυνών δεν
παίζονται μόνο
μεταξύ κυβέρνησης
και
αντιπολίτευσης.
Κυβερνητικά
στελέχη έβαλαν
στο χορό των
αντιπαραθέσεων
και την Αρχή
Προστασίας
Δεδομένων. Ο
λόγος; Ότι σε
πρωθύστερο χρόνο
και για άλλη
υπόθεση,
που πάλι όμως
αφορούσε τις
παράνομες
απαλλαγές
στράτευσης,
είχε αρνηθεί
να δώσει στη
δημοσιότητα
κατάλογο
απαλλαγέντων.
Και γιατί να
τον δώσει
δηλαδή; Αυτό
ήταν το πρόβλημά
μας; Το ποιοι
ακριβώς είναι
αυτοί που
απηλλάγησαν
των στρατιωτικών
τους
υποχρεώσεων.
Και άλλωστε
όλοι ίδιοι είναι;
Ίδιοι αυτοί με
τα πραγματικά
προβλήματα υγείας
ή με
τα ψυχικά
προβλήματα που είτε
τα είχαν ήδη
εμφανίσει είτε
θα τα
εμφάνιζαν σε
ένα παράλογο σύστημα
επιβολής
εξουσίας που
όχι σπάνια
αντιπροσωπεύει ο
στρατός στη
χώρας μας;
Ίδιοι με
αυτούς και οι
άλλοι που ήδη
έχουν ενταχθεί
δίχως
προβλήματα
στον κοινωνικό
ιστό και που δε
θα χαλάλιζαν
για τίποτε μία
ετήσια ξαφνική
διακοπή από
αυτόν με
αποτέλεσμα να
έχουν
επιστρατεύσει
όποια
δυνατότητα
είχαν,
οικονομική,
πολιτική ή
άλλη για να τον
αποφύγουν; Ε
όχι βέβαια. Και
στο κάτω – κάτω
όποιοι και αν
είναι αυτοί οι
απαλλαγέντες
τι διαφορά
κάνει; Επί της
ουσίας καμία
παρόλα αυτά στη βάση
των πολιτικών
ανταγωνισμών
που καθημερινά
παίζονται
μεταξύ κυβέρνησης
και αξιωματικής
αντιπολίτευσης
όλα αυτά
φαντάζουν
σημαντικά.
Και
κάνουν όλοι
σαν να ξεχνούν
ότι εκτός από
τις χιλιάδες
των
απαλλαγέντων
από τη
στράτευση
υπάρχει και
μια άλλη
σημαντική
μερίδα για την
οποία κανείς
δε μιλά
και στην οποία
ενδεχομένως
και να ανήκουν
αρκετοί από
τους τιμητές
του ελληνικού
στρατού.
Πρόκειται για
τους γνωστούς
σε όλους μας ως
«βυσματούχους»
που μπορεί μεν να μην
απηλλάγησαν
της
στράτευσης και να
θήτευσαν στο
στρατό σε
συνθήκες όμως
που σε τίποτα
δεν ομοιάζουν
με αυτές του
μέσου έλληνα
που δεν έχει
άκρες,
γνωριμίες και
ανεπτυγμένες
πελατειακές
σχέσεις.
Αναρωτιέται
κανείς με
ποιανού τη
νοημοσύνη παίζουνε;
Λες και
απευθύνονται
σε πολίτες
άλλης χώρας
που δεν έχουν
υπηρετήσει οι
ίδιοι, τα
αδέρφια τους ή
τα παιδιά τους
και δεν έχουν
ιδέα για το
ποιος είναι
και πως
λειτουργεί ο
στρατός.
Κυβέρνηση
και αξιωματική
αντιπολίτευση
θα πρέπει να
αντιληφθούν
ότι η δημόσια
αντιπαράθεση
στην οποία
έχουν μπει δε
μας αφορά και
όλο και λιγότερο
αντέχουμε την
υποκρισία
τους που γιγαντώνεται
καθημερινά με
το να
ανακαλύπτουν
και να
καταγγέλλουν
σκάνδαλα με
στόχους
μικροπολιτικούς.
Ανακάλυψαν δεν
ξέρω και εγώ τι
αυτές τις
ημέρες με
αποτέλεσμα να
πρέπει
καθημερινά να
αντέχουμε
τόνους πολιτικής
ανοησίας από
υπουργούς και
πρώην υπουργούς
που ξιφουλκούν
δημοσίως για τη
λίστα των
απαλλαγέντων
και τη
δημοσιοποίησή
της, δίχως
φυσικά να
κάνουν
κουβέντα για
το «πάπλωμα» που
δεν είναι άλλο
παρά ο
ελληνικός
στρατός αυτός
καθ’ εαυτός, η
δομή
και η
λειτουργία
του.
Η κυβέρνηση
μάλιστα δια
του υπουργού
της Β.
Μειμαράκη
προχώρησε
ακόμη
περισσότερο
στο παιχνίδι
της υποκρισίας
και της
μικροπολιτικής
αντιπαράθεσης
ανακοινώνοντας
νούμερα!
Δημοσιοποίησε
αριθμητικά
στοιχεία για
το πόσοι
απαλλάχθηκαν
από το στρατό
την εξαετία 1997 - 2003 οπότε
κυβερνούσε το
ΠΑΣΟΚ και
πόσοι την
τελευταία
τριετία δηλαδή
από το 2003 οπότε
ανέλαβε η Ν.Δ.
μέχρι και
σήμερα.
Κατόπιν
προσθαφαιρέσεων
και αλγεβρικών
τύπων
αποδείχθηκε
περίτρανα ότι
επί των ημερών
της Ν.Δ.
έχει μειωθεί
το νούμερο των
απαλλαγέντων
της στράτευσης
και άρα είναι
καλύτεροι από
τους άλλους
και σε αυτό!
Αλλά αν το
καλοσκεφτεί
κανείς αυτό
μπορεί και να δικαιώσει
τον Β.
Μεϊμαράκη και
τη κυβέρνηση
της Ν.Δ.!
Σωστά
σκέφτηκαν οι
άνθρωποι, ορθά
έκριναν. Δίχως
τη μείωση των
απαλλαγέντων
πως θα ήταν σε
θέση να
απελευθερώνουν
στρατιωτικές
δυνάμεις για
να συνδράμουν τους
ισχυρούς
συμμάχους τους
που πολεμάνε
στην Μέση
Ανατολή κατά
της
τρομοκρατίας;;;…
Η αγωνία
του ανθρώπου
που πάλεψε για
έναν ομορφότερο
κόσμο και δεν
δικαιώθηκε,
χαρακτηρίζει
αυτή την
ποιητική συλλογή
του συντρόφου
Τάσου Καραντή
(«Αστική
Γεωγραφία»,
εκδόσεις
Στοχαστής). Η
ελπίδα παλεύει
αδιάκοπα με το
επώδυνο
αδιέξοδο. Το
όνειρο,
ανακουφιστικό,
παλεύει με την
πραγματικότητα,
που πολλές
στιγμές μετατρέπεται
σε ανυπόφορο
εφιάλτη.
Γεννημένος
το 1968, ο Τάσος
Καραντής,
είναι
αναπόφευκτα
δεμένος με τις
προσδοκίες των
αγωνιστών μίας
ολόκληρης
εποχής, που
έδωσαν πολλά
και εισέπραξαν
απογοήτευση από
την ανεπάρκεια
της
προηγούμενης
αριστεράς, που δεν
τόλμησε να
αδράξει τις
ευκαιρίες που
της παρουσιάστηκαν.
Δεν είναι
τυχαίο ότι η
συλλογή είναι
αφιερωμένη στην
Κατερίνα
Γώγου.
Ομως η ελπίδα
επιμένει να
εισβάλλει, με
τη μορφή του
ονείρου. Πότε
σαν καταφύγιο,
πότε έτοιμη να
βγάλει «άγρια
φτερά» και να
πετάξει «σαν
τραγούδι/ αλλάζοντας
τον ουρανό μας».
Αλλωστε ο σύντροφος
σήμερα είναι
ακτιβιστής του
αντιπολεμικού
κινήματος,
αγωνίζεται
μαζί με τη
Συμμαχία Σταματήστε
τον Πόλεμο. Το
ίδιο κάνει και
μέσα απ’ τα έντυπα
στα οποία
αρθρογραφεί
και τα βιβλία
που ‘χει γράψει.
«... τα χέρια μου,
πάντα, θα
σμιλεύουν τις
λέξεις/ δεν θα
παραδοθώ...».
Η γέννηση του
νέου κινήματος
στο τέλος του
προηγούμενου
αιώνα- και μαζί
του μιας νέα
αριστεράς- έχει
κάνει
εκατομμύρια
αγωνιστές ν’
αναθαρρήσουν,
έχει δώσει
χρώμα ξανά
στις
προσδοκίες και
τα οράματα:
«....σπάζοντας τις
διαστάσεις/ θα
αφεθώ
ολοκληρωτικά /
στη σαγήνη/ του
κόκκινου/. Εκεί / απ’
τις πράξεις
μου/ θα
ονομαστώ/ άνθρωπος
πάλι/ και τα
μάτια μου/ θα
γεννήσουν/ ένα
νέο ουρανό/ που
κάθε νύχτα / θα
αυτοπυρπολείται
ηδονικά/ κι
ελπιδοφόρα».
Υποσχόμαστε
να τους
δικαιώσουμε.
Ελπίδα
Καμπάνη
Από τις 10 εώς
τις 20
Ιανουαρίου
λειτουργεί στο
Πνευματικό
Κέντρο του
Δήμου Αθηναίων
(Ακαδημίας 50) η
έκθεση της
Λήδας Μοσχονά
με τίτλο «Η
γλώσσα των
νημάτων, ένα
ταξίδι
γνωριμίας». Η
Λήδα Μοσχονά
είναι συνταξιούχος
δημοσιογράφος
και μέλος των Financial
Crimes.
«Παλιά όσο ο
κόσμος η
γλώσσα των
νημάτων. Σε
προϊστορικούς
πολιτισμούς ήταν η
γλώσσα των χεριών
που τα υφάδια
της πήγαιναν
αντάμα με τις
λέξεις. Σχέδια
και σύμβολα
που γράφουν
ιστορίες, φόβοι
και χαρές
υφασμένες με
πολύχρωμες
κλωστές
ταξίδεψαν μαζί
αναζητώντας το
άγνωστο.
Δημοσιογράφος
και
μεταφράστρια
για 33 χρόνια
ύφαινα λέξεις
ασταμάτητα και
εξερευνούσα
ξένες γλώσσες
ως τη στιγμή
που μου
ανοίχτηκε
αυτός ο μαγικός
κόσμος των
νημάτων, η
πρώτη γλώσσα
των χεριών και
των ονείρων.
Τα κλειδιά
της μου
εμπιστεύτηκε η
Σοφία Τσουρινάκη,
η δασκάλα μου.
Της αφιερώνω
λοιπόν την
πρώτη μου
ατομική έκθεση
για όσα ωραία
μου έμαθε για
τον πλούτο
αυτής της
γλώσσας με τις
χιλιόμορφες
τεχνικές. Και
ακόμα αφιερώνω
τη δουλειά μου
αυτή στο φίλο
μου Νώντα
Ασλανίδη που
μου έδειξε ότι
μπορεί κανείς
να απαλλαγεί
από του
Σίσυφου την
Πέτρα και να
γίνει σαϊτα
στα υφάδια. Η
υφαντική έγινε
έτσι ο μύτος
της Αριάδνης
που σε βγάζει
από το Λαβύρινθο
αφήνοντας
ελευθερα τα
όνειρα.
Ευχαριστώ
όλες και όλους
που με
βοήθησαν και
με παρότρυναν
να εκθέσω τα
λίγα αυτά
ψήγματα μιας
γλώσσας
ανεξάντλητης
και αφάνταστα
γοητευτικής
και να
συνειδητοποιήσω
ότι ποτέ δεν
είναι αργά για
να γνωρίσεις νέους
κόσμους
δημιουργίας
και χαράς»,
αναφέρει η ίδια.
Μπορούμε
καλύτερα
Αγαπητή
Εργατική
Αλληλεγγύη,
Είμαι φίλη
του ΣΕΚ και σε
πολλές
περιπτώσεις
στηρίζω τη
δράση του και
παρακολουθώ
μαρξιστικά fora,
συγκεντρώσεις
και ομιλίες.
Διαβάζω
τακτικά την Ε Α
και
ενημερώνομαι
για πολλά
τρέχοντα
ζητήματα, καθώς
και για θεωρητικές
θέσεις –
απόψεις. Θα
ήθελα να
επισημάνω ότι
η εφημερίδα
μοιάζει να
παρουσιάζει
ένα πολιτιστικό
έλλειμμα όσον
αφορά
αναφορές-προτάσεις
ακόμα και
παρακινήσεις
προς τους
αναγνώστες.
Η
φετινή χρονιά
είναι πλούσια
σε παραστάσεις,
ταινίες, ακόμα
και τηλεοπτικά
αφιερώματα
υψηλού
ενδιαφέροντος.
Αναφορικά θα
επισημάνω
κάποια από
αυτά που είχα
την τύχη να
παρακαλουθήσω.
Θέατρο: Ο Μαρξ
στο Σόχο. Ταινίες:
Οι ζωές των
Άλλων, Βαβέλ, Ο
άνεμος χορεύει
το Κριθάρι.
Τηλεόραση:
Προβολή
Ντοκιμαντέρ
στη Θεματική
Βραδιά 11/01/07 από
τον Σ.
Κούλογλου «Η
Εταιρία», 22/01/07,
Εκπομπή Εξάντας
« Η Επανάσταση
στο Μεξικό».
Όλα τα
παραπάνω αν
και δεν τα
υπολόγιζαν κάποιοι,
και χωρίς να
έχουν την
προβολή και
την διαφήμιση
που θα τους
έπρεπε, έχουν
γίνει πολύ
μεγάλες
εισπρακτικές
επιτυχίες.
Ενδεικτικά
αναφέρω ότι Οι
Ζωές των Άλλων,
είναι 6ο έργο
αυτή τη στιγμή
σε εισιτήρια,
παρόλο που η
διανομή του
είναι πολύ
περιορισμένη,
και η
διαφήμισή του
ανύπαρκτη.
Γιατί
να μην
οργανώνει το
κόμμα
ομαδικές
εξόδους για τα
συγκεκριμένα
θεάματα, όπου
στη συνέχεια
θα
συνοδεύονται
από ομιλίες-συζητήσεις.
Επίσης είναι
ένας καλός
τρόπος να συγκεντρωθούν
χρήματα
ενίσχυσης,
αφού θα μπορούσε
να υπάρχει ένα
μικρό ποσό
«καπέλο» στο
εισιτήριο υπέρ
του ΣΕΚ π.χ. αντί 7
ευρώ για το
εισιτήριο του
σινεμά 8 ευρώ.
Ο κόσμος
αποδεικνύεται
για άλλη μια
φορά, ότι έχει
βαρεθεί τα
ίδια και τα
ίδια, τα
ανούσια
θεάματα, και
ίσως είναι πιο
έτοιμος από
ποτέ να γίνει
κοινωνός
προοδευτικών
ακουσμάτων και
– γιατί όχι- να συμμετέχει.
Το θέμα είναι
να
εκμεταλλευτούμε
όλα αυτά τα
πολιτιστικά
δρώμενα
πλησιάζοντας
τον κόσμο.
Συνήθως οι
συζητήσεις
μετά από μια
καλή ταινία,
παράσταση,
τηλεοπτική
προβολή, κτλ,
περιορίζονται
μεταξύ φίλων,
και εκεί
σταματούν.
Γιατί
το ΣΕΚ να μη
δώσει μια άλλη
διάσταση, και
να μετατρέψει
τις συγκεκριμένες
συγκυρίες σε
ουσιαστικές
προτάσεις και
μορφές αγώνα;
Εξάλλου η
τέχνη μπορεί
να είναι το
καλύτερο μέσο
προσέγγισης
για ανοιχτά
αυτιά και όχι
μόνο.
Ελπίζοντας
κάτι να
αλλάξει,
Με εκτίμηση,
Μαρία
Παναρίτη